Miss Li en Vermin Twins doen Genk ontploffen
FOTOREPORTAGE
Verslag met dank aan www.indiestyle.be.
Het Absolutely Free Festival (verder in dit stuk AFF genoemd) te Genk kan na een voorzichtige herstart vorig jaar in elk geval vol onverdeeld tevreden gevoelens terugkijken op de editie van dit jaar. In 2008 lag het bezoekersaantal rond de 1.600, dit jaar waren het er, mede dankzij het extra podium en het mooie weer, zowaar 3.400!
De line-up: gewikt en gewogen
De AFFtrap werd gegeven door de Genkse jongens van Gogo Monkey Squad (*** ½)). De groep laat zich beïnvloeden door bands als Sonic Youth, Pixies en Evil Superstars, maar heeft desondanks een volledig eigen sound ontwikkeld die je moeilijk in een hokje kan duwen. Songstructuur is er nauwelijks, maar laat dat nu net één van de sterke punten achter deze jonge band zijn. Als jong talent kon GGMS aardig overtuigen.
Nog helemaal onderaan de affiche stond de naam Das Munich (****). Een band die al enkele keren aan bod kwam op Indiestyle omdat we telkens weer ongelofelijk hard genieten van hun MySpace player. Een concert is natuurlijk nog even iets anders, maar de groep uit Zonhoven maakte de beloften waar. In de Frontstage-tent, voor de gelegenheid ingekleed met 2dehands Perzische tapijten, erg comfortabel voor je kont, bewees Das Munich dat ze wel degelijk tot de topfavorieten voor Limbomania behoren. De groep wisselt mooi af tussen hard en zacht, idyllisch en bombastisch, Scandinavische droommuziek en Belgische pop.
Wel viel ons bij Das Munich al iets op dat we graag als boodschap willen meegeven aan de organisatoren: de muziek stond bij 80% van de optredens véél te luid. Oordopjes uitdelen is wel een mooi initiatief, maar met enkele decibels minder had het allemaal even mooi, of nog mooier geklonken.
De laatste toon van het ene optreden wordt op AFF letterlijk zowat binnen de seconde gevolgd door de eerste noot van het volgende. Op de Bakstage mocht Rosa Park’s Private Bus Seat (***), één van onze andere favorieten voor Limbomania, 20 minuten lang alle registers opentrekken. Geen tapijten op de grond van deze Bakstage-tent, maar wel klanktapijten op het podium tijdens dit concert. Met een zanger die afgaande op zijn uiterlijk tegen de 40 aanleunt, al weten we niet aan welke kant van de 4, kun je moeilijk nog van jonge beloften spreken. Dan laten we het woord 'jonge' gewoon weg, want de shoegaze-nummers waren best genietbaar, er hing duidelijk Slowdive in de lucht.
Van de set van Plexus (***) genoten we buiten de tent met een drankje in de hand, en lieten we ons de zonnestralen welgevallen. Op het podium stond een op het eerste zicht hechte band, die naast de rhymes ook op muzikaal vlak wat te bieden had, en probeerde om het publiek te betrekken bij het optreden.
Superlijm (***) stond op voorhand in het vet onderstreept op ons programma. Edoch, middelmatig is het beste adjectief om hun concert te beschrijven. De toetsenvrouw, sorry, toetsenjongedame, was de enige die er duidelijk zin in had, en haar ooh's, aah's en andere achtergrondgeluidjes zorgden samen met haar bewegingen voor die kleine plus. Een nummer als Michael Jordan zet het steile verval van De Afrekening als waardemeter pijnlijk in de verf, en de rest van de songs bleek niet veel beter. De groep heeft een zanger met een knappe stem, maar alleen het laatste nummer - waarvan we de titel vergeten zijn - kon ons helemaal bekoren.
SardoniS (***) wist ons dan weer positief te verbazen. Hun MySpace player heeft het in onze huiskamer nooit langer dan enkele minuten aan een stuk uitgehouden. Live bleven we aandachtig kijken naar het hechte geluid dat dit gitaar/drumduo wist voort te brengen. Na enkele nummers begonnen we te beseffen waarom dit niet helemaal ons ding is. Om onze aandacht echt langer dan een kwartier vast te houden heb je een zanger nodig.
Een kleine eetpauze later stonden we te kijken naar Douglas Firs (***) en zijn groep. De jongens hebben talent en stralen enthousiasme uit, en weten hoe je variatie in je liedjes steekt. Dat die liedjes dan niet helemaal het genre van de recensent zijn maakt op dat ogenblik niet zo heel veel uit. Tijdens dit optreden begon het wel stilaan tot ons door te dringen dat we die dag veel artiesten aan het werk zouden zien die goed waren, maar niet uitzonderlijk. Wat natuurlijk ook logisch is, want met allemaal toppers heet je festival niet Absolutely Free Festival maar Incredibly Expensive Festival, en zo hebben we er al genoeg.
Even later stootten we op de Bakstage op een positieve uitschieter. De meeste liedjes van Joni Sheila (*** ½) zijn niet noodzakelijk beter dan het gros van de nummers die we andere artiesten hoorden en zagen brengen op AFF. Een betere vrouwenstem als die van de jonge Gentse hebben we gisteren echter niet gehoord in Genk. Een wapen om te koesteren. Een liefdevolle lange-afstandsraket als het ware, die heel hoog gaat en heel ver reikt. Verlegenheid is Joni Sheila vreemd: ze dong onverdroten naar de steun van het publiek, en kreeg wat ze vroeg. My Own Way, zingt ze, en dat pad zou weleens ver kunnen leiden.
We vs. Death (***) krijgt, je had het al gemerkt, 3 sterren van het maximum van 5, wat betekent dat we de zoveelste middelmatige groep van de dag aan het werk zagen. De Nederlanders komen over als een hecht team en weten ook hoe je een instrument moet bespelen. Een nummer dat ons echt van onze sokken blies hebben we echter ook in hun set niet gehoord. Net als bij de vorige bands die we aan het werk zagen klapte het publiek beleefd na elk nummer, zonder echt over de rooie te gaan van enthousiasme.
Waarna Yuko (*** ½) onze extasemeter dan toch weer lichtjes naar hogere regionen dreef. Deze jongens en meisjes zagen we al enkele keren eerder aan het werk. Niet iedereen bij Indiestyle was even enthousiast over elk optreden van Yuko, maar in Genk konden ze ons weer bekoren met hun verfijnde liedjes en hun erg uitgebreide arsenaal aan instrumenten. Noem het post-rock met een zanger, wat op zich een wereld van verschil maakt en de spannend opgebouwde nummers net dat tikkeltje meer geeft. De drumster liet eens te meer zien wat beleving is, en zou de wereld een aardig handje helpen met een serie workshops hieromtrent.
The Sore Losers (** ½) spelen vuile rock 'n roll, wat op zich geen verdienste is. De wei van AFF begon zich meer en meer te vullen, dus ook de massa voor de main stage groeide aan en de tent begon gezellig vol te zitten. Voor de mensen die pas waren aangekomen konden de eentonige gitaardreunen er waarschijnlijk nog wel bij, maar voor ons was dit het ideale moment om een welgekomen moment van socializen in te lassen.
Voor BoyShouting (*** ½) was AFF ongetwijfeld 1 van die dagen waar je maanden op voorhand naar uitkijkt. Voor het eerste speelde Marc Wetzels een aantal nummers van zijn aankomende album ‘boyShouting & the shareholders of his thoughts’ voor een levend publiek, en hij zorgde zelf voor de gezelligheid door onder meer 2 mensen in de tent persoonlijk een glaasje wijn te gaan geven en met hen te toasten. In een redelijk kale versie konden de nummers nog niet helemaal overtuigen, maar Marc Wetzels is een man die hoedanook een publiek weet te bespelen en te boeien.
Voor Creature With The Atom Brain (***) trokken we opnieuw naar de mainstage. En halen we nog eens opnieuw onze meest gebruikte beschrijving van de dag boven: niet slecht, niet uitzonderlijk. De stevige gitaarsongs van de groep rond Aldo Struyf konden ook niet rekenen op meer dan het applaus dat sowieso volgt na elk nummer. Mensen die echt helemaal uit de bol gingen waren eerder schaars of zelfs onvindbaar.
Naar het optreden van Krakow (*** ½) keken we heel erg uit, en wij niet alleen. Tot ver buiten de Frontstage-tent stonden er mensen die probeerden mee te genieten. Zoveel zelfs dat Krakow-frontman Piet De Pessemier het publiek beleefd moest vragen om wat dichter bij elkaar te schuiven, zodat iedereen er wat aan had. We vergaten even braaf de Mexicaanse griep en speelden een dik half uur lang voor sardien op droog water.
Ook Krakow slaagde er niet in om voor collectieve extase te volgen, maar wat Joni Sheila was bij de dames, was Piet De Pessemier wel bij de heren: een stem die die van de collega's mijlenver achter zich liet. Na het laatste nummer verliep de groep het podium, en het publiek had er vrede mee, zonder honger naar een bisnummer. De toetseniste had er zo haar eigen idee over, en besloot op eigen houtje dat de Limburgers er toch nog een liedje bij zouden doen.
Om een festival helemaal tot ontploffing te brengen heb je waarschijnlijk meer aan groepen als Vive La Fête of Nid & Sancy, maar het siert de mensen van AFF dat ze voorgekauwde patronen durven doorprikken, en groepen bovenaan de affiche durven zetten die voor een warme sfeer zorgen in plaats van een dolle ambiance.
Voor AFF was het een gewaagde zet om de Zweedse band Miss Li (*****) prompt tot headliner te bombarderen. De groep rond de 27-jarige Linda Carlsson zette met hun optreden op AFF voor de eerste keer voet aan land in België en kreeg de volle tent bijzonder vlot mee. Bij meezingers Oh Boy en Ba Ba Ba – de teksten zijn niet zo bijzonder moeilijk – zong de menigte uitbundig mee en gingen de handjes vrolijk mee de lucht in. Ook I heard of a girl uit het nieuwe album ‘Dancing the whole way home’ werd hartelijk onthaald.
Opvallend waren de 3 dames op de voorste rij die alle nummers zowaar van voor tot achter meezongen, terwijl de overige menigte verbaasd toekeek hoe Miss Li een bijzonder sterke indruk naliet bij het Belgische publiek.
Tim Vanhamel vs Vermin Twins (*** ½) zorgden in de Bakstage tent nog voor een hoogtepunt met hun overstuurde elektronoise. De tent ging uit z’n dak op de bieps en blieps uit de jaren ’80, gemixt met onder meer Rage Against The Machine’s Killing in the name.
AFF zorgde voor een dag waar je met een voldaan gevoel op terugkijkt. Een te weinig aan absolute muzikale hoogtepunten is onvermijdelijk voor festivals met een klein budget. Het gezegde wil dat je niet alleen naar een festival gaat voor de muziek, maar ook voor de sfeer. Zeker wanneer de inkom gratis is en de prijzen van de drankjes en de spijzen erg laag. Andere festivals kunnen er een voorbeeld aan nemen, in plaats van er steeds op te hameren hoe goedkoop Belgische evenementen zijn in vergelijking met buitenlandse.
AFF was erg gezellig, enorm proper en dacht ook nog eens aan de medemens, door oa Oxfam te steunen. Hopelijk volstaat dit om ook de komende jaren een blijvertje te zijn op de festivalkalender. Rond het terrein is er nog plaats om te groeien, en met zulk een mooi opzet moet dat zeker lukken. Met dank aan de vele vrijwilligers die, zoals het de Limburgse gastvrijheid betaamt, de hele dag lang met de glimlach hun beste beentje hebben voorgezet. Bij deze sluiten we AFF met wat deze mensen verdienen: een oorverdovend applaus.
De Afrekening
- Affiche 3,5/5
- Organisatie 5/5
- Bereikbaarheid en parking 5/5
- Faciliteiten 4/5
- Prijs/Kwaliteit 5/5
FOTOREPORTAGE
Verslag met dank aan www.indiestyle.be.
© Foto's: Timmy Haubrechts
© Tekst: Bart Somers (www.indiestyle.be)