Het Elixir van de Cactus
De richel van zijn dofbruine hoed dept bij elke stap op zijn neus. Wazig neemt hij zijn omgeving waar, een dorre doodsbank waar ook hij mogelijk het zand tussen zijns vingerkootjes zou moeten laten ritselen en zijn oogleden sluiten. Hij zou niet alleen zijn. ’s Mans gelaat vertoont al aardig wat verschilferde blaren en brandplekken, maar voorlopig lijkt het hem voldoende de rand van zijn hoed nog wat verder over zijn ogen te trekken. Eerder leeg dan vol schijnt de flacon, maar naar zijn berekeningen zou hij niet langer dan een tweetal dagen zijn vermaledijde queeste erzonder moeten doorkomen. Deze beproevingen zouden uiteindelijk in het niets vallen bij zijn einddoel. Hij mag er dan nog niet geweest zijn, de vele nooit geheel nuchter voorgedragen sagen en legendes deden zijn kleine teen tintelen. En dat, dat is niet niets. Zes dagen, en dan mag hij ademloos neervallen. Dan had hij Cactus bereikt. Hij schudt de dagdroom aan flarden, spuugt de zandkorrels uit zijn mondhoeken en versnelt zijn tred, in zoverre dat hem toegelaten wordt.
Gelukkig zal onze tocht naar het Brugse Cactusfestival net dat beetje minder exhaustief zijn, wat évidemment – strike one! – niet wegneemt dat, net zoals – als het wat meezit – bovenvermelde stumper, ook wij zondag op het festivalterrein zullen vertoeven. Uiteraard zijn er vrijdag en zelfs zaterdag ook nog festivaldagen, waar u gerust en masse – strike two! – naartoe mag trekken, slechts zondag zou u echter puur hypothetisch tegen onze borstkas kunnen stuiten. En dat niet enkel omdat er op zondag normaliter niets te beleven valt, maar eigenlijk vooral omdat de affiche niet onprettig oogt. Tracy Chapman, Paul Weller en the Gutter Twins mogen tegen dan al wel achter de rug liggen, een hele resem andere artiesten zullen het saliva en mogelijk het zweet rijkelijk doen vloeien. Santé! – strike three! Nieuwe schrijver aan de balie gevraagd.
Zoals mijn collega – die immers net een weekje Frankrijk achter de kiezen heeft, nvdr. – reeds verkondigde, zal zondag een waaier aan artiesten de revue passeren die ongetwijfeld het Minnewaterpark in allerhande kleuren doet baden. Het amusant vroeg geprogrammeerde Mono zorgt alvast voor de nodige flair zwart, al zal het Japanse gezelschap een reservebak somberheid, gedragenheid en halsstarrigheid mogen meebrengen om te kunnen opboksen tegen het flauwe middagzonnetje. Toch zullen wij er weer staan: al acht Tamaki Kunishi ons tot op heden geen blik waardig, wij achten haar dat wel. Postrock mag dan wel haar houdbaarheidsdatum al een tijdje overschreden zijn, Mono blijft een ervaring dat hokjes te buiten gaat en direct op de emoties weet in te werken. ‘Duyster’-liefhebbers worden op Cactus meestal ook niet vergeten en krijgen zondag – naast Mono – the Notwist, het groepje Duitsers dat elektronische muziek en indie tot chemische reacties dwong en zo tot ‘Neon Gold’ kwam, dat voor heiligdom doorgaat in bepaalde kringen. Niet in de onze, maar hun optredens zijn altijd wel best aangenaam.
The Magic Numbers braken dat vier jaar geleden doorbrak met Forever Lost – maar eerder dat jaar reeds ergens op een plaat van Chemical Brothers wegdeemsterden – met sindsdien vooral ‘forever lost’ in de studio lijken. Edoch, dit jaar zou het collectief een opvolger aan het smeden zijn en zal het ons dus trakteren op een naar alle verwachtingen – maar wij staan open voor verrassingen – weinig bijzonder optreden. Ook !!! – oftewel Chk Chk Chk oftewel Pow Pow Pow oftewel No No, No No No No, No No No No, No No – danst weifelend op een gespannen koord: wij zagen ze al de meest zweterige punkfunk brengen, maar aan de andere kant ook de flauwste electrorock. Veel hangt eigenlijk af van of zo vrouwlief meebrengen of niet. Wij hopen voor de ene keer van wél. Naar de moderne americana van Calexico en zelfs de poppy nu-soul van Joss Stone – zolang we haar geen drie keer per dag horen voorbijkomen, vinden wij het prima – zijn we eveneens uiterst benieuwd, maar wat onze aandacht die dag vooral trekt is de – mogelijk ad hoc – reünie van Lamb. In het slechtste geval en vooral in de latere fase van hun carrière verworden ze een beetje tot plastiek triphop-wegwerpbandje, maar de band heeft toch ook wel haar fonkelende kantje. De mystieke Lou – Louise voor jullie – Rhodes als gezicht en stem van het duo is hun sterkste troef, maar wat Andrew Barlow rond haar aanwezigheid kan weven, kan op een aantal selectieve momenten haast magisch genoemd worden. Wij vissen die avond dan ook op een aantal magische momenten, waarbij hits Gabriel en vooral Gorecki hopelijk een sleutelrol gaan spelen.
Zijn pupillen versmalden en zijn oogspleten vernauwden. De horizon werd een wazige lijn, die hem speels voor de gek trachtte te houden. Nog zes dagen, verzuchtte hij, terwijl de zon een niet aflatende, verzengende hitte op de man uitstortte.
Tickets & Info: www.cactusfestival.be
© Foto's:
© Tekst: Sander Rosseels